tree 3: thinking about chaos

This morning I read a post written by Lisa Sonora Beam (read more about this amazing artist here). She quoted Nietzsche who said the following words: "You must have chaos within you to give birth to a dancing star." Although I don't know what he meant for himself, I love his words. 

Chaos and my uncountable attempts to get a grip on 'it'. Sometimes succesful, but only for short moments. So why not use the chaos as a fertile ground for life? Isn't Life itself a result of coincidence and chaos?

I started working on a poem of which you see some lines in the picture. 

Often when I'm thinking I doodle. And this is how  the tree of today was born. She grew out of the knot of lines and dots.

Happy chaos! 

By the way: the word 'koffie' has nothing to do with the poem.It was just that I felt like I really wanted a fresh cup of coffee. 

what happened in crea-country today?

Every day I want to look back on a day filled with creativity.

So let me see... today:

1. I started writing my morningpages (see Julia Cameron) but it turned to doodling. All right with me: doodling is like writing for me only more close to the heart than to have to find the precise words.

2. After the doodling I was messing around with paint, not thinking to much but in the end trying to make some sense out of the random forms the paint created. If I couldn't find a meaning fast, I turned to a next page and started again. 'Let the paint do the thinking' is what I advise myself often. Can I use that same advice in a therapy or a coaching session. I am still afraid people would think me vague or soft if I would do that.

3. In the afternoon in a coaching session I tried to stay out of the negativity talk of a client. Although she has every right to complain, I don't think it is going to help her very much at this moment. It certainly took a lot of creativity to find the sparkles and to get the client to see them too. I succeeded a little bit, I think... I hope... I wish for her!

4.  Then I had a conversation with the parents of two adolescent boys with problems like autisme and ADHD. Could I help the parents find a way of coping with all the problems and the inevitable burn-out symptoms? Now they were fighting eachother while in fact they feel like they failed in their most important task of the upbringing of their children? It took some soulsearching from my side: how do they actually feel, why do they need to fight eachother, does it help if I tell them I understand where they are coming from, because I have been there myself? Do I give the right advices or should I stay out of advizing completely? 
Thinking about it now: would it have helped me if I would have tried to give their situation colors, if only in my mind? Like for the father "you look like the color red to me fading away to some burned-out black?'. For the mother: "I have this waterblue feeling with you like you try to bind everything together with the waves of understanding while the sky is getting grayer every minute?' Could it be possible for them to swim together, the father cooling down in the waves, under water not to hear their whooshing and only feel the waves?' Not to think, not to talk, just to touch the same water... together. Just like I am wishing the same thing for myself maybe...

And right now I am writing this blog, looking back on my day as an artist-coach-doctor-mother-wife... Did I use my creativity? Did I train that muscle?

de meeuw en ik

de meeuw tikt op mijn zolderraam

steeds ongeduldiger, steeds bozer

hij gaat zijn gang maar

ik teken een pot met een plant

en oefen wat met

PAINT.NET

de meeuw vliegt weg

komt vast zo weer terug

maar ik teken lekker door...

boek

voor een luie zondagmiddag

'Een ideetje voor een luie zondagmiddag', dacht ik toen deze krabbels vanochtend verschenen. 'Bestaan die dan nog?' vroeg ik mezelf direct daarna af. Vroeger, toen ik een puber was, was de zondag de meest saaie dag die ik me kon voorstellen. Ouders uitgeteld en lui op de bank en geen enkele winkel open... 

Dat laatste was voor ons duidelijk te voelen. Tegenover de flat waar wij woonden was een winkelcentrum en wij keken uit op het enorme parkeerterrein dat erbij hoorde. Op zondag stond daar geen enkele auto. Het was volkomen leeg. Net zo leeg als ik me soms voelde op die dagen. 

Al jaren heb ik geen saaie, lege zondagmiddagen meer. Helaas, zeg ik nu. We zijn in staat om iedere minuut van de dag te doen wat we willen doen of wat we vinden dat we moeten doen. Ik ben daar heel erg goed in, al zeg ik het zelf. Een echte kanjer!

Dit werkje (zo'n slinger maken dus) zou voor mij weleens uitermate goed kunnen zijn. Met heel veel woorden en quotes rondom relaxen, tijd voor jezelf ('omdat je het waard bent...' bluh!) etc. Ik denk er nog even over na, maar wie weet... vanmiddag... O nee, dan moet ik de boodschappen doen!

kunst in de morgen

5 uur 's ochtends, 

oudste zoon naar bed,

ik kom eruit, klaarwakker,

op naar verf, pen en papier

een frisse nieuwe dag verschijnt

met dieren, kleuren,

avonturen?

wie weet...

sweet memory

Vroeger woonden wij in Limburg, het diepe zuiden.  Het katholieke zuiden. Pa reed met veel plezier rond door zijn geliefde vaderland. In een Renaultje 4 met ons allemaal erbij. Dat zag er ongeveer uit zoals op het plaatje hierboven. Voorin Pa (altijd met hoed) en Ma en wij kinderen opgepropt op de achterbank en op het door Pa zelf in elkaar geknutselde bankje in de achterbak.

In Limburg wemelt het van de kleine kapelletjes. Gewoon langs de weg, op een kruispunt vaak onder een oeroude boom. Ik zag ze als spannende speelhuisjes en wilde overal  naar binnen. Maar we konden er nooit in. Ik kon wel naar binnen kijken, want vaak zat er een hek op de plaats van de deur.

Wat was er dan zoal te zien? Een altaartje met een heiligenbeeld. Meestal Maria, gekleed in een prachtig blauw gewaad, de handen devoot gevouwen, de ogen gesloten. Op het altaar of ernaast vazen met verdroogde boeketten. Wat houten stoelen en verder veel stof en naar binnen gewaaide takjes en bladeren. Soms brandde er een kaarsje. Dat èn de stoelen gaf mij de overtuiging dat het hek toch wel eens open ging, maar ik heb het nooit meegemaakt.

Vandaag ontstond er in dit boek zomaar opeens een kapelletje, een bloemenkapel.  Een Maria die hier guitig naar buiten kijkt en naar mij knipoogt.  Niet al te devoot dus. Het hek staat wagenwijd open.  Wil zij me uitnodigen om binnen te komen of wil zij eigenlijk juist naar buiten, even lekker rondrennen door het weiland? Wie zal het zeggen? Maar hoe dan ook, Maria, bedankt voor die mooie herinnering aan lang geleden.